سایت عصر ایران، بدون قضاوت در ماهیت موضوع، به بازخوانی یکی از یادداشت های روزنامه اصولگرای "کیهان" در انتقاد شدید و طعنه آمیز از امکاناتی که مجلس ششمی ها برای خود اختصاص داده بودند، می پردازد.
متن این یادداشت را از شماره 18504 روزنامه کیهان به تاریخ 13 اردیبهشت 1385 بخوانید.
یادآور می شود، در آن مقطع، مجلس هفتم بر سرکار آمده بود و کیهان این مطلب را در نقد مجلس ششم نگاشته است:
یكی دیگر از امكاناتی كه در اختیار نمایندگان مجالس قرار می گرفت، امكان استفاده از خودرو بود. البته این امر در ابتدا امری پسندیده به نظر می رسید؛ چرا كه نمایندگان به خاطر شغل و وظیفه شان می بایست دائماً به شهرهای حوزه انتخابیه خود سفر كرده و به تهران بازمی گشتند.
امّا نكته قابل تأمل آن است كه بسیاری از نمایندگانی كه از اتومبیل شخصی نیز برخوردار بودند، از گرفتن اتومبیل مجلس خودداری نكرده و بدین وسیله رسم امانت داری را به جا آوردند! در این بین تنها نماینده دوره های شش گانه مجلس كه از گرفتن امكانات زاید خودداری كرد، حجه الاسلام سید محمود دعایی بود. وی در دوره ششم، همچنین از دریافت حق خدمت نیز خودداری كرده بود. ایشان طی نامه به محمدرضا تابش، عضو هیئت رئیسه مجلس شورای اسلامی نوشته بود:
رویه حقیر در ادوار مختلف مجلس شورای اسلامی از ابتدای دوره اول تا پایان دوره پنجم، خودداری از دریافت هرگونه حقوق و مزایا و خدمات و امكانات تخصیص یافته به نمایندگان از قبیل اتومبیل، هزینه مسكن، دفتر، محافظ و غیره بوده است.
گفتنی است، وی عین مبلغ حقوق خود را به حساب مجلس عودت داده بود.
امّا تأكید نمایندگان ملت بر اصلاحات، اقتضا می كرد كه سایر نمایندگانی هم كه احتیاج به مسكن، موبایل، خودرو و. . . نداشتند از دریافت آن خودداری می كردند. لكن خبرهای به دست آمده، مطلبی غیر از این را حكایت داشت. چه آن كه اعلام شد: تعدادی از اتومبیل های پژو پرشیا كه به قیمت چهار میلیون و هشتصد هزار تومان به نمایندگان واگذار شده، در نمایشگاه اتومبیل بالاتر از 17 میلیون تومان به فروش رفته است.
این در حالی است كه برخی نمایندگان به جای عذرخواهی از ملت و ابراز خجالت و شرمندگی در پیشگاه آنان به خاطر هدر دادن بیت المال، دریافتی های پنهان و پیدا كلان خود را تئوریزه كرده و برای آن دلایل واهی می تراشیدند. چنانچه رجب مزروعی گفته بود:
بنده به عنوان یك نماینده مجلس 915/292 تومان حقوق می گیرم. غیر از این 000/200 تومان به عنوان هزینه نمایندگی می پردازند تا صرف اجاره دفتر شود. 000/125 تومان هم جهت حقوق كاركنان دفتر پرداخت می شود. 000/50 تومان هزینه تلفن و 000/300 تومان هم اجاره منزل به نمایندگان پرداخت می شود كه نمایندگان شهرستان گفتند ما ماهیانه 000/300 تومان نمی توانیم خانه اجاره كنیم! به همین دلیل، 20 ماه اجاره خانه را كه 6 میلیون می شود یك جا به نمایندگان پرداخت كردند تا بتوانند خانه رهن كنند! در دوره های قبل هم یك دستگاه اتومبیل به قیمت دولتی به نمایندگان می دادند. در این دوره هم یك دستگاه پژو پرشیا به قیمت 4 میلیون و 800 هزار تومان به نمایندگان دادند كه قیمت آن در بازار 17-16 میلیون تومان است. اكثر نمایندگان مجلس پژو پرشیا را فروخته و 6 میلیون اجاره خانه را هم روی آن گذاشتند و خانه خریدند!
و البته نمایندگی این چنین، بایستی چنان شیرین باشد كه آب را در دهان هر كس بلغزاند!
نمایندگانی كه با نام مردم بر سركار آمده بودند، پس از انتخاب مردم به توجیه استفاده ناصحیح از بیت المال روی آورده و باز هم طلب كار مردم بودند. برخی از آنان در باطن كه حتی در ظاهر هم گویا منت گذار بر سر مردم بودند و از كمبود امكانات خود به مستضعفین و تهی دستان جامعه گله می كردند. چنان كه علی شكوری راد اذعان داشته بود: «واگذاری پژو پرشیا به نمایندگان مجلس، امری عادی است! باید توجه داشت بسیاری از نمایندگان برای رسیدن به مجلس پول زیادی خرج كرده اند كه 20 میلیون تومان كم ترین آن است! باید این پول ها را كه خرج شده، پرداخت كنند».
و بینوا مردمی كه باز هم می بایست منت دار این وكیلان می شدند. افرادی كه همواره مردم را شهروند درجه چندم و خود را برگزیده بلامنازع و ارباب بی شریك آنان می دانستند. آنانی كه به واقع برای ارضأ حس قدرت و ثروت خود به كرسی نمایندگی راه یافته و با این اقدامات خود، هرگونه مشروعیت نمایندگی ملت را از دست داده بودند.
بهروز افخمی نیز همچون شكوری راد مدعی بود كه مردم می بایست هزینه تبلیغات وی را پرداخت كنند. وی گفته بود:
اكثر نمایندگان پس از پایان انتخابات متوجه شدند كه مبالغ هنگفتی بابت هزینه های تبلیغات انتخابی بدهكارند كه معمولاً كم تر از 10 میلیون تومان نبوده است و در بعضی از افراد، این رقم به بیشتر از 50 میلیون تومان رسیده بود!
این رفتار زننده و سخنان طلبكارانه در حالی عنوان می شد كه رهبر معظم انقلاب در ابتدای شروع به كار مجلس ششم، نمایندگان ملت را به درك مشكلات مردم و نشست و برخاست با آنان ترغیب كرده و دوری از آنان را تقبیح نموده بودند. ایشان در قسمت هایی از پیام خود فرموده بودند:
نمایندگان محترم، غالباً وابسته به قشرهای متوسط و برخاسته از متن توده های میلیونی مردم اند. توقع می رود كه میان آنان و توده های مردم، بویژه مستضعفان و محرومان، رابطه ای مداوم برقرار باشد و رنج ها و محرومیت ها و خواسته های حقیقی و فوری این قشرها، در مجلس كه خانه ملت و محل امید آن است، انعكاسی شایسته بیابد. نماینده ای از همت و نظر بلند برخوردار است كه از صف صدر نشینان و برخورداران عبور كرده، خود را به دورافتادگان و كوته دستان برساند و با آنان و برای آنان باشد.
امّا دریغ كه نمایندگان به نكاتی چنین ارزشمند توجه نمی كردند. چه آن كه اعلام شد یكی از نمایندگان استان فارس كه پژو پرشیای خود را فروخته بود، برای انجام امور خود به جای مراوده با مردم، خودروی مدل بالای تشریفات استانداری را در اختیار گرفته و از آن استفاده می كرد! او كه سابقاً در استانداری فارس خدمت می كرده و از آن محل استعفا داده بوده است، با این اقدام خود تعجب مردم را برانگیخته بود.
تعجب برانگیزتر آن كه وكلای مردم به جای پرداختن به امور محوله، به كاسبی پرداخته و داد و ستد می كردند. چنانچه یك عضو فراكسیون مشاركت مجلس گفته بود:
بسیاری از نمایندگان به خاطر این كه از بابت هزینه انتخابات بدهكارند! وارد صادرات و واردات شده اند و پول خوبی هم به دست می آورند و به همین دلیل به پروپای هیچ وزیری نمی پیچند و رأی اعتماد نیز به راحتی می دهند. چون در غیر این صورت وزیران مانع فعالیت آنان در صادرات و واردات می شوند.
این در حالی است كه ایشان مكلف بودند تا به بازخواست بخش های حاكمیت پرداخته و بر دستگاه های مختلف نظارت كنند و آیا می شود با دستمال آلوده، آئینه را از زنگار پاك ساخت؟ در این میان، نقش مستضعفین كه مورد تأكید همیشگی امام و رهبری بوده اند، چه می شود؟ آیا با نشستن در كاخ های سر به فلك كشیده و بهره بردن از كلیه امكانات، می توان درد مردم محروم را چشید؟
