صنعتی که می تواند بهترین معرف جایگاه متخصصین هوایی ایرانی باشد، تبدیل به یک دره وحشتناک شده است و هر کس که بخواهد از آن گذر کند با هزار بیم و ترس به سوی آن می رود.
در صنایع هوایی کشور مسلماً کارشناس خوب و متخصص طراز اول کم نداریم، پس مشکل این عرصه، تصمیمات اشتباه و غیر کارشناسی در سطوح مدیریتی است که اتخاذ می شود.
البته مسائل دیگری مانند تحریم ها نیز شعله این آتش را بلندتر می کند تا مدیران عزیز هم جایی برای توجیه وضعیت کنونی داشته باشند. یک اشتباه کوچک در تصمیمات صنعتی به وسعت صنایع هوایی ایران باعث بروز فاجعه ای بزرگ میشود که در ایران سالی چند بار شاهد چنین اتفاقاتی هستیم.
واقعیت این است كه خطوط هوایی ایرانی دچار معضلی به بزرگی تصمیمات اشتباه مدیریتی شده است که به این زودی ها نمیتوان چشم امیدی به تحول آن داشت.
استانداردهای پروازی از جمله استانداردهایی هستند که در تمام دنیا با نظرات بسیار دقیق و همچنین کارشناسانه از سوی ارگان های وابسته به صنایع هوایی هر کشوری انجام می شود.
عوامل متعدد و آزمایش های بسیاری قبل از هر پرواز صورت می گیرد تا هواپیما اجازه برخاست داشته باشد که یکی از مهمترین عواملی که در سرعت و میزان مسافت برخاست حائز اهمیت است، وزن هواپیماست. اینجاست که متوجه می شوید چرا توپولف های ایرانی بد و توپولفهای خارجی خوب هستند.
اگر آماری ارائه شود خواهید دید که بیشترین میزان بارگزاری هوایی ایران در هوپیماهای توپولفی است که بعضی از آن ها برای خطوط هوایی و برخی دیگر نیز اجاره ای هستند.
خطوط هوایی ایران نیز برای استفاده هر چه بیشتر از توانایی این هواپیماها تا آنجا که میتوانند ردیف صندلی به آنها افزوده و تا جایی که ناممكن است بار می پذیرند.
از طرف دیگر هیچکدام از استانداردهای فرودگاهی هم به کمک خلبان نمی آید که هیچ، بلکه باعث ایجاد مشکل برای هواپیما می شود تا بار دیگر جان هموطنانمان به خطر بیفتد.
بوئینگ، ایرباس و توپولف هر 3نام هایی هستند که تمامی دنیا آن ها را می شناسند؛ 3شرکت معظم صنعت هوایی که سایه اقتدارشان در هر کشوری دیده می شود.
در میان این3شرکت، بوئینگ و ایرباس، اقبال بیشتری نسبت به توپولف داشتند، چون فاجعهای مانند فروپاشی شوروی برای آن ها اتفاق نیفتاد.
شاید بتوان گفت که هواپیماهای ایرباس و بوئینگ کیفیت بالاتری نسبت به هواپیماهای توپولف دارند ولی باید بدانیم که هر هواپیمایی که این شرکتها میسازند از تمامی استانداردهای بین المللی بهره برده و می تواند به خوبی ایفای نقش کند.
تا قبل از تحریم های غربی علیه ایران، هواپیماهای بوئینگ و ایرباس از بازوان پرتوان خطوط هوایی کشورمان بودند.
بحث قیمت هر هواپیما هم جای خود را دارد. هماکنون قیمت هواپیماهای بوئینگ و ایرباس بالاتر از قیمت هواپیماهای توپولف است و اگر ایران بخواهد یک خانهتکانی هوایی داشته باشد، باید هزینه سنگینی بپردازد.
راه حل این است که دولت فعالیت هایش را در هواپیمایی شفاف کند و حداقل بخش خصوصی را آزاد بگذارد. چون بخش خصوصی می تواند بدون این محدودیت ها هواپیماهای غربی را بخرد چرا که بخش بزرگی از این تحریم ها شامل بخش خصوصی نمی شود.
باید این واقعیت را پذیرفت كه استفاده از هواپیماهای بلوك شرق با توجه به شرایط اقلیمی كشورمان و فرسودگی فناوری این هواپیماها، چندان مطلوب نیست.
هواپیمای توپولف با نام اختصاری TU- 154 Mبه عنوان یكی نا امن ترین هواپیمای مسافربری جهان شناخته می شود. این مدل هواپیما از نظر فنی در دنیا تحریم و مجوز پرواز بین المللی به اتحادیه اروپا و آمریکا را ندارد.
توپولف 154 هنوز در مسیرهای هوایی در پروازهای داخلی روسیه و سایر کشورهای آسیای میانه و تا اندازه ای در اروپای شرقی و ایران به کار خود ادامه می دهد.
نزدیک به 900 هواپیمای توپولف در مدلهای گوناگون تاکنون در جهان ساخته شده و در ایران اغلب شرکتهای هواپیمایی ایران از مدل TU- 154m این هواپیما استفاده می کنند.
هواپیمایی که دیروز در استان قزوین سقوط کرد چهارمین هواپیمای توپولف است که طی سالهای اخیر در ایران سقوط کرد.
اما توپولوف برای خبرنگاران حوادث یك كابوس شده است، كابوس سقوط و مرگ. توپولوف برای ما یك كد است، یعنی قاتلی زنجیرهای كه به كشتن یك، 2 یا 3 نفر قانع نیست، كشتن كمتر از صدها نفر برای او صرف ندارد.
در دایرهالمعارف ذهن ما توپولوف یعنی سقوط، برای همین همیشه آرزو میكنیم كاش جناب مرحوم آندره نیكلایویچ توپولوف، هیچوقت این تابوت پرنده را نساخته بودید و به جای آن دستگاهی میساختید كه كمتر جان انسانها را به دنیای مرگ بكشاند.
گردآوری:گروه خبر سيمرغ
www.seemorgh.com/news
منبع:hamseda.ir
