اظهارات دیروز رییس جمهوری آمریکا در گفت و گو با روزنامه «نیویورک تایمز»، بازتاب های متفاوتی در روزنامه های امروز ایران داشت. دسته یی از روزنامه ها تلاش کردند تا با برجسته سازی برخی عبارت ها نظیر لغو شدن تحریم ها و انتقاد از ایران هراسی، نیمه پر لیوان را بنگرند و برخی دیگر سخنان وی را به منزله تهدید و استفاده دوباره از گزینه های روی میز تلقی کردند.
*** نگاه های متفاوت به سخنان تازه اوباما
اظهارات مطرح شده از سوی «باراک اوباما» رییس جمهوری آمریکا در گفت و گو با روزنامه ی «نیویورک تایمز»، تیتر نخست روزنامه های امروز قرار گرفت و برداشت های متفاوتی را رقم زد. وی در این گفت و گو به بیان دیدگاه های خود در خصوص رهبر معظم انقلاب اسلامی، تفاهمنامه ی هسته یی سوییس، سیاست های جمهوری اسلامی ایران، روابط واشنگتن و تل آویو و روابط تهران و ریاض پرداخت.
روزنامه ی «آفتاب یزد» اظهارات اوباما در خصوص لغو تحریم ها را برجسته کرد و به نقل از وی نوشت: تحریم های اعمال شده علیه ایران تنها پس از آن که این کشور به تعهداتش عمل کند لغو می شود. هنوز جزئیاتی وجود دارد که باید روی آنها کار شود. من فکر می کنم چارچوبی که به آن دست پیدا کردیم از ایران می خواهد تا تمام اقدامات لازم در خصوص فردو، سانتریفیوژها و دیگر موارد را اجرایی کند. در این صورت است که تحریم های سازمان ملل تعلیق خواهند شد.
روزنامه ی «اعتماد» نیز سخنان اوباما را از دریچه یی دیگر نگاه کرد و به نقل از وی نوشت: برنامه هسته ای ایران غرور ملی آنان است.
اعتماد به نقل از اوباما نوشت: می دانیم که این (برنامه) به مساله غرور و ملی گرایی ایران بدل شده است. حتی کسانی که ما آنها را میانه رو و اصلاح طلب به حساب می آوریم، از وجود میزانی از برنامه هسته ای داخل ایران حمایت می کنند و از آنجا که آنها بطور کامل تسلیم نمی شوند و با توجه به اینکه این کشوری است که جنگی هشت ساله با یک میلیون کشته را تحمل کرده، فکر می کنم نشان داده اند که وقتی چیزی جزو غرور ملی آنها یا در برخی موارد بقای ملی آنها باشد، حاضرند سختی را تحمل کنند.
روزنامه ی «فرهیختگان» هم از انتقاد اوباما از ایران هراسی عرب ها سخن گفت.
به نوشته ی این روزنامه، درباره آنچه نگرانی های کشورهای عربی مانند عربستان سعودی از یک ایران هسته ای است و تهدیدی که آنها از جانب همسایه خود احساس می کنند، رئیس جمهوری آمریکا چنین توضیح داد: جمعیت این کشورها در برخی موارد شامل بخش زیادی از جوانان بیکار، سرخورده، متعصب و پوچ گراست که در اغلب موارد تفکرشان این است که هیچ نقطه امید و سازوکار سیاسی برای رسیدگی به ظلم های اجتماعی وجود ندارد؛ چنین نیرویی در داخل این کشورها، بسیار خطرناک تر از تهدیدی است که از سوی ایران متوجه آنهاست، در واقع خطر داخلی برای آنها بسیار محتمل تر از حمله ایران است. لذا کار ما با این کشورها در دو بخش است: یکی اینکه برای آنها جا بیندازیم که تهدیدات خارجی را رفع می کنیم و دیگر اینکه متقاعدشان کنیم که روابط شان را با ما توسعه دهند تا با توسعه در ساختار سیاسی داخلشان، بتوانیم به جوانان نشان دهیم که انتخاب های دیگری به جز داعش نیز می توانند داشته باشند. این یک تعامل دشوار خواهد بود اما راه دیگری برای کشورهای عربی وجود ندارد.
روزنامه ی «مردم سالاری» هم در تیتری درشت به انتقاد مجدد اوباما از مواضع ضد ایرانی سناتورهای آمریکا اشاره کرد.
به نوشته ی این روزنامه، رئیس جمهور آمریکا در ارتباط با خط مشی ای که در قبال کشورهایی چون ایران و یا کوبا در پیش گرفته است گفت که به نظر «تعامل» همراه با دستیابی به نیازهای استراتژیک اصلی، منافع آمریکا را در قبال این کشورها بهتر از تحریم ها و انزوای ابدی تأمین خواهد کرد.
در برابر، برخی روزنامه های وابسته به طیف اصولگرا نیز تلاش کردند تا با برجسته سازی اظهارات اوباما در باره ی گزینه های روی میز و ...، این سخنان را تهدیدی پس از توافق لوزان نشان دهند.
«جوان» در گزارش خود با عنوان «دکترین نظامی اوباما در قلب دیپلماسی با ایران» عنوان کرد که رئیس جمهور امریکا گفت وگو درباره ابعاد دیپلماتیک توافق هسته ای با ایران را با به رخ کشیدن توانایی نظامی امریکا در مقابل ایران آغاز کرد و گفت: امریکا با درک اینکه همه گزینه ها را برای خود محفوظ نگه می دارد، سعی دارد دیپلماسی با ایران را بیازماید.
روزنامه ی «خراسان» سخنان اوباما را اعتراف های وی عنوان کرد و نوشت: دکترینی که در آن اوباما صراحتا اعتراف کرد که در ایران با مردمی مواجه است که فارق از دیدگاه های سیاسی که دارند در برابر سختی هایی که با آنها درموضوع هسته ای تحمیل شده است مقاومت می کنند تا از آنچه او آن را «مایه غرور ملی» نامید، دفاع کنند. رئیس جمهور آمریکا در این گفت و گوی کم سابقه استدلال های خود را در ارتباط با تعامل با ایران در مذاکرات لوزان وهمچنین برداشت خود از رفتار رهبری انقلاب در نحوه مدیریت مذاکرات تشریح کرده است. باراک اوباما در این مصاحبه، تاکید کرد که راه حل دیپلماتیک جاری بر این ایده استوار نیست که ایران به هر دلیل تغییر خواهد کرد، اما این امیدواری را پنهان نکرد که دولت ایران با دیدن فواید کاهش تحریم ها، روی اقتصاد و مردمش بیشتر سرمایه گذاری کند. وی در عین حال باز هم از روی میز بودن همه گزینه ها سخن گفت.
روزنامه ی «حمایت» هم اظهارات اوباما را گزافه گویی هایی تشبیه کرد که پس از ارایه ی متن متفاوت از بیانیه ی لوزان بیان شده است و از گزینه های روی میز حکایت دارد.
به نوشته ی حمایت، در حالیکه ارائه متن متفاوت از بیانیه لوزان در خصوص توافق هسته ای ایران و1+5 از سوی ایران و آمریکا ابهاماتی را برای ادامه مذاکرات و نحوه نگارش توافق ایجاد کرده است؛ مقامات کاخ سفید بار دیگر در اظهارات خود از گزینه های ادعایی روی میز نام بردند و مدعی شدندکه پس از توافق نیز تحریم ها لغو نخواهد شد.
افزون بر بازتاب سخنان باراک اوباما، انتقاد از دلواپسان و مخالفان داخلی بیانه ی لوزان و دعوت آن ها به آرامش، دیگر محور مشترک برخی روزنامه های صبح امروز بود.
در همین زمینه روزنامه ی «آرمان» در مطلب «دلواپسان جاده یک طرفه!» نوشت: «دلواپس» به معنای نگران است و فردی که دلواپسی دارد بدان معناست که در آستانه از دست دادن منفعتی است حال این منفعت می تواند مادی یا معنوی باشد. بیشترین نیاز دلواپسان کمک برای رفع دلواپسی هایشان است که اگر مقدور نبود می توان آرامش را با دلداری دادن به آنها هدیه کرد. ... دلواپسان پرونده هسته ای نگرانی زیادی داشتند که مبادا در پی توافقی با دیگر کشورهای جهان که برخی از آنها در سالهای گذشته دشمن خوانده می شدند منافع کشور به خطر بیفتد که البته این نگرانی در میان تمام دلسوزان کشور وجود داشت.
آرمان با طرح پرسش هایی از دلواپسان افزود: چرا دلواپسی در مورد تیم قبلی که موفقیتی برای یافتن راهکار نداشت ابراز نمی شد؟ آیا باید برای مسیری دلواپس بود و تجمع اعتراضی برگزار کرد که بوی توافق و صلح از آن به مشام می رسد؟ آیا دلواپسان که در زمان ماموریت تیم مذاکره کننده قبلی نگاههای منتقد به شیوه این تیم را برنمی تافتند، اکنون باید در زمان مذاکره تیم دولت یازدهم بر طبل انتقادات کور بکوبند و طرفهای مذاکره ایران را از یک نگاه دیگر در داخل کشور آگاه کنند که به بهانه دلواپسی حاضر به پذیرش موفقیت تیم مذاکره کننده دولتی نیستند که دیدگاه متفاوت با آنها دارد؟
روزنامه ی آفتاب یزد هم در سرمقاله ی خود نوشت:مانده اند چند نفر که همه ماهیتشان در دشنام دادن به دیگران و برچسب زدن به هرکسی است که همچون آن ها نمی اندیشد. گمان اکثر بر این بود که اگر کسانی هم چون امام جمعه مشهد و تهران و یا شخصیت مهم نظامی ای هم چون سرلشگر فیروزآبادی از تیم مذاکره کننده حمایت کند کار به اتمام می رسد و مابقی مخالفان نیز حداقل از سر احترام به بزرگ ترها اگر به صف مدافعان نمی پیوندند سکوت اختیار کنند اما این طور که باد می آید و شاخه می جنبد این دسته از مخالفان کاری جز مخالف خوانی نمی دانند و در راه دفاع از ارزش های مورد نظرشان هر کسی را که بر سر راهشان قرار گیرد.
نگارنده ی سرمقاله ی آفتاب یزد، خطاب به مخالفان توافق هسته یی لوزان پرسید: آیا همین که بزرگانی که مورد اعتماد نظام و رهبری هستند و در بسیاری از موارد با شما اگر نه همدل دست کم همسخن بوده اند در این مورد خاص موضعی متفاوت اتخاذ کرده اند نباید شما را به فکر وادارد؟ خواهش می کنم پیش از آن که همگان را به سازش و تسلیم و دنیاپرستی متهم کنید و خود را جزو معدود معتقدانِ به پاسداشتِ ارزش ها فرض کنید کمی تامل بفرمایید. اگر قرار باشد دوستان خودتان را به همین راحتی به دنیاپرستی متهم کنید آیا دیگران هم نمی توانند شما را به همین راحتی به چیزهای دیگر متهم کنند؟آیا بهتر نیست یک بار در تعریفتان از ارزش ها درنگ کنید؟ آیا آن هایی که خون پاکشان برای اعتلای این سرزمین و دین مبین اسلام بر خاک ریخته است حاضر بودند این همه فقر و فساد و بیکاری را تاب بیاورند و فقط بگویند در هر شرایطی انرژی هسته ای حق مسلم ماست؟یک سئوال دیگر: مردم این سرزمین برای به دست آوردن انرژی هسته ای جان و مالشان را فدا کردند و یا برای برپایی حکومت عدل و داد؟
روزنامه ی «ابتکار» هم در سرمقاله ی خود مخالفان را دسته بندی کرد و نوشت: یک گروه کسانی هستند که با عینک سیاسی و از منظر قدرت و منفعت با هر عمل و دستاورد دولت برخورد می کنند و به طور کلی با دیگی که برای آنها نجوشد میانه ای ندارند. کمتر کسی است که نداند بخشی از اعضای شناخته شده یک جریان سیاسی خاص در کشور بدون احتیاج به ارائه برهان و دلیل، با هر اقدامی از سوی دولت حسن روحانی و احتمالا هر دولتی غیر از دولت دوستان خود مخالفند و بسیار هم اصرار دارند که این مخالفت خود را فریاد بزنند. آنها اصلا نیازی به پیدا کردن دلیل برای مخالفت خود نیز احساس نمی کنند.
به نوشته ی ابتکار، گروه دیگر از مخالفان لوزان کسانی هستند که در چرایی مخالفت خود کاملا با گروه اول تفاوت دارند اما علی الحساب در یک جبهه سینه می زنند. آنها برخلاف گروه پیش گفته عینک عقیدتی خاصی برچشم دارند که از پس این عینک برخلاف اکثریت ایرنی ها، همه انسانها و جوامع و دولت های جهان را «سیاه یا سفید»، «دشمن یا دوست» و «با ما یا برما» می بینند و تعریف می کنند. این گروه در حد فاصل این سیاهی و سفیدی های محض جز مرزهایی از جنس سیم خاردار و میدان مین چیزی دیگر نمی بینند و بی طرفی و رنگ خاکستری از دید آنها معنای خاصی ندارد.
گردآوری:گروه خبر سیمرغ
seemorgh.com/news
منبع:irna.ir
