1197 سال پيش در چنين روزی ، هشتم ربيع الثاني سال 232 هجري قمری ، حضرت امام حسن عسکری(ع) يازدهمين اختر تابناك آسمان ولايت و امامت در مدينه منوره پای به عرصه حيات نهادند .

آن حضرت در سه سالگی به اتفاق پدر گرامیشان به سامرا مهاجرت كردند و در مدت سیزده سال اقامتشان در این شهر از محضر پدر عالمشان كسب فیض نمودند .
در پی رحلت امام علی النقی(ع) ایشان 5 سال و اندی وظیفه امامت را درفضای سیاسی و اجتماعی نامناسب به عهده گرفتند .
دوران امامت امام حسن عسکری مقارن با اوج قدرت سیاسی و نظامی عباسیان بود . درآن هنگام كه بنی عباس در محو آثار اولاد پیامبر اسلام(ص) متوسل به هر دسیسه و توطئه ای می شدند، ایشان درحفظ اسلام و آثار ائمه سعی و تلاش فراوان نمودند .
عاقبت در حالی كه از شدت شكنجه و آزارهای بنی عباسی رنجور و ناتوان شده بودند به منزل انتقال یافتند و پس از مدتی به دستور خلیفه معتمد عباسی مسموم وبه درجه رفیع شهادت نائل آمدند .
امام حسن عسکری می فرمایند :"‌ شخص حریص و ازمند بیش از روزی مقدر به دست نخواهد اورد " .