محققان در این پروژه نت بوکهای دست دومی که می توانستند از محیط اطراف خود عکس گرفته و به پایگاهی در MIT ارسال کنند، از طریق سازمانهای خیریه به کشورهای در حال توسعه ارسال کردند. این نت بوکها به همراه خود برچسبی داشتند که هدف از این مطالعه به زمان بومی محلی که نت بوکها به آن ارسال می شدند در آن توضیح داده شده بود.
محققان این اطلاعات را از طریق نرم افزار منبع باز که می توانست اطلاعات مختصات GPS رایانه ها را ثبت کند، جمع آوری کردند و در عین حال دوربین نت بوک به گونه ای دستکاری شده بود که می توانست در هر 20 دقیقه یک عکس بگیرد.
محققان از این اطلاعات برای ساخت روایتی تصویری درباره زندگی جدید رایانه ها استفاده کردند. نگاه اجمالی به نتایج بررسی این اطلاعات نشان می دهد زباله های الکترونیکی در روستاها، فروشگاه های ارزان فروشی، مدارس عمومی و کتابخانه های عمومی بازیافت می شوند، رویکردی که بازتاب ارتباط انسانها با ابزار الکترونیکی را در سطح جامعه بهبود می بخشد.
تصاویر به ثبت رسیده توسط این نت بوکها پنجره هایی به سوی زندگی روزمره افراد در کشورهای در حال توسعه هستند و مناظری بسیار دور افتاده از گوشه و کنار زندگی پس از مرگ خود را به نمایش می گذارند: خانه ای در هندوستان، کلاسی در غنا و یا فروشگاهی در نپال.
